زندگانی امروز آغاز می شود-

                    و در امتداد فردا می نگرد-

                                           و باز آغاز می شود.

آن نیست که انجام داده ای

                      و یا آن که بوده ای

                                             آنجاست که خواهی شد

                                                         و مسئله این جاست

                                 ... که دیروز رفته است

                                             امروز بر آمده-

                                                   و فردا در خواهد رسید.

همواره در پیش روی نظر کن-

               درد ها را به گذشته وا گذار-

                                طراح تویی که آینده خویش را

                                                                    ترسیم می کنی.

تنها تو را توان آن هست

                              که خطای رفته جبران کنی

تنها تو می توانی

                              که آرامش را در اندرون خویش سکنی دهی

                                                                                   مارتینا ری کوک   

پ.ن: دیروز یه اتفاق وحشتناک برام افتاد. به پسرم قول داده بودم برای تولدش با دوستاش ببرمش پارک. دیروز غروب رفتیم پارک شقایق. به اصرار بچه ها بردمشون قسمت شهربازی و رفتیم سوار کشتی صبا شدیم ... و در انتهایی ترین قسمت نشستیم. فکر میکنم کشتیه دچار ایراد شده بود ... چون رسما در آستانه ی پرت شدن بودیم و من بیچاره به زحمت هم خودم و هم پسرم و یکی از دوستاش که همراه ما سوار شده بود را نگه داشته بودم (خدا را شکر که بقیه سوار نشده بودن!) ... هنوز وحشت و اضطراب این که چه فاجعه ای ممکن بود رخ دهد رهایم نکرده. از دیشب 2 بار آرام بخش خوردم، اما هنوز لرزش و طپش قلبم و تصویر صحنه ی در آستانه ی سقوط بودن بچه ها رهایم نکرده. بخاطر ندارم در طول زندگیم انقدر ترسیده باشم. هادس را بوضوح دیدم.

خدایا! ممنونم یکبار دیگر فرصت زیستن عطا کردی.