ناتالی با یه کامنت و تلنگر مرا یاد مرحوم دولابی انداخت و مدتیه دوباره دارم "طوبای محبت" اش را مرور میکنم ... خیلی حال خوبی بهم میده. مثل این:

 با قلب خودت، با جان خودت همنشین باش که همه چیز همان جاست.

ولایت و امام و پیغمبر و خدا همه آنجاست. آنجا نظر گاه خدا و ائمه هم هست. امامان با هر کسی نمی نشینند. با آن کسی می نشینند که قلبش آرام باشد، موذی نباشد.

(جلد دوم طوبای محبت، برگرفته از سخنان عارف بالله مرحوم حاج محمد اسماعیل دولابی)

پ.ن: خوبه حس میکنم منهم قلبم داره آروم تر میشه ... یه معنی دیگه اش اینه که داره از خورده شیشه هام کم میشه زبان

پ.ن2:شیطان یکی از ابعاد خود ماست، چنان که روح خدا یکی از ابعاد دیگر خود ماست .   دکتر علی شریعتی / میعاد با ابراهیم

پ.ن2 : خدایا! حکمت قدم هایی را که برایم برمیداری بر من آشکار کن تا درهایی که به سویم می گشایی ندانسته نبندم، و درهایی که به رویم میبندی به اصرار نگشایم!
چه ساختن هایی که مرا سوخت و چه سوختن هایی که مرا ساخت!

 خدای من! مرا فهمی عطا کن که از سوختنم ساختنی آباد بجا بماند.